Menu Close
Polityka Prywatności
Moje dane (Rodo)
© 2026 Mikantor.
Powered by WordPress.
Theme by Anders Norén.
A my tu spotkani jedną nicią powiązani.
Serce pełne wdzięczności szybciej przyciąga szczęście niż serce pełne ubolewania.
Korale ze słomy i krajka. Do tego dużo opowieści, ciepła i uśmiechu.
Z wolna parzy się wieczorna herbatka u V. Doceniam to miejsce i piękno, które mnie otacza.
A u Eleonorki walonki. Same się proszą o zdjęcie.
Noc Kupały to szczególne święto dawnych Słowian. I nas.
Tam na górze ogień gore…
Czasem szczęściu trzeba dopomóc, dlatego potrzebne są rusałki.
Najdłuższy dzień i najkrótsza noc w całym roku. Początek lata wyznaczony przez przesilenie słońca. Oto nasze słowiańskie święto miłości.
A w dole rzeki rzece czekali już kawalerowie, by wyłowić wianek tej, dziewczyny, która wpadła mu w oko.
Wierzono, że od 21 czerwca natura osiąga swoją największą moc. Słońce jest najdłużej na niebie, ziemia jest pełna życia, a ogień oczyszcza i spala to, co już niepotrzebne…
Słowiańskie święto miłości, czyli o łączeniu się Słowian w pary.
„Tam na górze ogień gore, koło ognia, koło igra…” Śpiewaliśmy, świat wirował i niebo wciąż było jasne.
I czas się zatrzymał na tę jedną chwilę. Pochyl głowę i pamiętaj skąd jesteś.
Z cichym pluskiem kolejne wianki zanurzały się w wodzie.
Dopełniliśmy obrzędów kupalnych: ogień został wykrzesany, płonął krzyż słoneczny, płynęły wianki. Było przepięknie.
Wyłowił wianek, co oznaczało jedno.
Już płyną wianki z zapalonymi świecami. Wyłowienie wianka przez kawalera wróżyło prawdziwą miłość, szczęście i rychłe wesele (swaćbę).
Kolisto upleciony, z najpiękniejszych polnych kwiatów, ziół i zboża. Wzorcowy.
Ile mądrości i prawd straciliśmy, kiedy przestaliśmy słuchać naszych pradziadów i przodków? Czas najwyższy wracać… Wracamy.
Śpiewały głośno i patrzyły na zachodzące słońce.
Nadchodzi czas, gdy ogieniek zatańczy na wodzie.
Nie proś dziś o wielkie rzeczy i cuda. Najpierw podziękuj za to, co już masz.
Nie chodzi tylko o miłość. Wianek symbolizuje los człowieka.
Czyli słowiańskie święto miłości, ognia, wody i słońca. Sława!
Znać wartość prawdziwego chleba, pór roku, ziół i darów lasu.
Słyszycie już ten śpiew niesiony przez wieczorny wiatr?
Ostatnie poprawki i cichy rytuał wdzięczności. Ten wianek popłynie w rejs słowiańską łodzią.